Filipino Author. Traveller. Dreamer.

Hello Bookworms!

Tuesday, 20 March 2012

BUILDING 325 (chapter six)

09:54 Posted by Cindy Wong Dela Cruz , , , No comments


Frustrated na frustrated na si Aliza nang ibaba niya ang cellphone ni Bry sa mesa, hanggang ngayon ba naman kasi hindi pa rin niya ma kontak ang kanyang pamilya. Sobrang nagaalala na siya. Gustuhin man niyang umalis ng building na iyon ay hindi naman siya pinapayagan nina Charles dahil delikado. Kung hindi lang siya takot sa zombie na pagala gala eh di sana matagal na siyang bumaba.


Ilang araw na ang lumipas mula ng kumalat ang virus. Ang hirap na talaga ng pakiramdam niya, gustong gusto na niyang makausap ang pamilya, gusto niya na malaman kung kamusta na ba sila? "Demi, paano ba-"
"Ano? Umalis dito? At ano ipapahamak mo kami? Magisip ka nga Aliza, walang ganyanan. Kung gusto mo magpakamatay, tumalon ka sa bintana!"
"Wag ka namang ganyan ka harsh kay Aliza, Demi." suway ni Bry. Tulad ng nakagawian, nakaupo silang lahat sa sala sa apartment ni Aliza habang nanonood ng DVDs na collection ni Bry. Ganoon halos ang pangyayari araw araw, tatayo lang sila pag kakain o di naman kaya para bumanyo. Ang panonood ng DVDs ang tanging paraan nila para makatakas sa realidad. Pero sa kanilang lahat, tanging si Aliza ang hindi na alam ang gagawin. Desperado na siyang umalis sa lugar na ito. Naiisip niya nga na bahala ng makagat siya ng zombies, para matapos na ang paghihirap niya. 
"Eh kasi naman Bry may balak pa siyang ilagay tayo sa kapahamakan."
"Magiging konsensya ka pa namin Aliza pag may nangyaring masama sayo." sabat ni Charles na ngumangata ng chips.
"H- hindi naman sa ganoon." Tumayo si Aliza at pumunta na lamang sa loob ng kanyang kwarto. May araw pa sa labas pero mas nanaisin na lang niyang matulog. Hindi niya na din kayang tumingin sa bintana dahil hindi niya kaya ang mga nakikita niyang nagpapatayan na zombies at tao sa may ibaba. Napalunok si Aliza, desidido na siya gagawin. Sa oras na tulog na tulog ang lahat ng tao dito ay aalis siya. Tatakas siya. Hindi na niya kaya pang maghintay na lang dito. Kung mamamatay siya, eh di mamamatay siya. 


Sa buong araw ay hinintay niyang makatulog ang lahat, pero laging may naiiwang nakabukas ang mga mata. Umabot ang hatinggabi at hanggang sa makatulog siya. Nang sumunod na araw, pagkagising niya ay naabutan niya ang tatlo na nakahilata sa sala, patay na ang tv at kalat na kalat ang mga chichirya sa sahig. "Kung hindi pa ako kikilos ngayon, kailan pa?" bulong niya sa sarili. Dahan dahan siyang bumangon at tahimik na naglakad palabas ng apartment, bago pa niya sinara ang pinto ay tiningnan niya muna ang maamo at gwapong mukha ni Charles. "Paalam." aniya. Pagsarado niya ng pinto ay hindi pa rin siya makahinga ng maluwag. Pumunta siya sa kabilang kwarto ng tatlo at kumuha ng magagamit na armas. Isang shot gun ang kinuha niya at isang bag ng bala. Sumakay siya ng elevator at pinindot ang ground floor button. Malakas ang kabog ng kanyang puso, sa takot na baka mahuli siya ng mga naiwan at ng posibilidad na sa oras na makalabas siya sa building na ito ay makagat siya ng mga zombies. "Hindi, kaya ko ito. Hindi ako susuko." aniya sa sarili.


Buti na lamang din at dahan dahan na tumigil ang elevator. Paglabas niya noon ay hinanap niya ang posibleng pindutan para mabuksan ang gate. Nakita niya ang orasan na nagsasabing alas siyete na ng umaga. Sa wakas ay nakita niya din ang isang button na nagsasabing "release gate". Tumingin na muna siya sa labas kung may zombie ba sa paligid pero wala siyang nakita. Agad niyang pinondot ito at agad naman ito bumukas. Sa bandang gilid ay pinindot niya ang close button. "Okay, success. Success!" masaya niya pang sabi. 


Paglingon niya sa kanyang dadaanan, ay hindi siya agad nakapaglakad. Kitang kita niya ang pagbabago ng siyudad. Ang mga kotse ay nakakalat na lamang, ang iba ay sira sira, wala ni isang tao ka makikita. Malaking pagbabago mula nang una siyang dumating sa lugar na ito kung saan nagsusulputan ang lahat ng tao mula sa kung saan. Samantalang ngayon, tila zombie town na ito kung maituturing. Pakiramdan niya ay isa na lamang itong instraktura ng mga gusali, maganda at maaraw man ang langit, wala namang kabuhay buhay sa paligid. Pakiramdam niya ay nagiisa na lamang siya sa buong mundo. 


"So balak mo talagang umalis nang walang sabi sabi?" nagulat si Aliza sa narinig. Napalingon siya at nakita si Charles sa kanyang likuran. 
"Paanong hindi kita narinig na dumating?" tanong niya.
"Ginamit ko ang gate." tipid niyang tugon. 
"Pero hindi ko man lang narinig-"
"Sagutin mo ang tanong ko, aalis ka na lang ba nang hindi nagpapaalam? Balewala na ba sayo ang ilang araw na pinagsamahan natin? Bakit ang lakas ng loob mo na umalis, kaya mo ba harapin ito magisa?" may hinanakit sa boses nito.
"S- sorry, ayaw niyo naman kasi ako payagan." ani Aliza. "Charles, gusto ko na talaga malaman kung nasaan na ang pamilya ko? Hindi ko na kayang makatulog sa gabi dahil lagi ko silang naaalala!" naiiyak niyang sabi. Lumapit si Charles sa kanya at hinawakan siya sa kamay. 
"Alam mo ba kung paano bumaril? Halika at tuturuan kita."

0 comments:

Post a Comment

About Me

My photo

I love traveling and being immersed with different cultures. It has cultivated my love for learning and has exposed me to different perspectives. I'm a travel specialist during the day, while writing has always been my first love (considering my love of books, of course). I am an editor of Lapis sa Kalye (Hindi ito ang normal mong nababasa)**a Facebook page which promotes Philippine Literature, one of the writers of the published book - **PENDULUM. I was also the Editor in Chief of our online magazine which published free literary works. I also post my works in Wattpad reaching more than 70k reads.

And when I need a real breather, I take pictures and edit them. I'm still developing my style in this area, I don't usually follow Photography rules, I just try to have fun along the way.

Blog Archive

Adventure Time - Lady Rainicorn