Filipino Author. Traveller. Dreamer.

Hello Bookworms!

Tuesday, 20 March 2012

BUILDING 325 (chapter seven)

09:55 Posted by Cindy Wong Dela Cruz , , , No comments


Gumagabi na pero hindi pa rin kami tinatantanan ng mga zombie na humahabol sa amin. Grabe, hindi ko akalain na ganito sila karami. Hindi naman pala mahirap matutunan kung paano bumaril. Para lang akong nasa arcade-an. Ang nakakapagod lang ay ang pagtakbo, hindi naman kasi ganoon kalakas ang resistensya ko, lagi akong hinihingal. Muntikan pa nga kami maabutan ng isang humahabol buti na lang at nakasakay kami agad sa isang kotse na nagawan ng paraan ni Charles para umandar. At kitang kita ng dalawang mata ko kung paano nasagasaan ni Charles ang mga zombies sa aming harapan na para lang silang mga domino na isa isang nagtumbahan. Mabilis ang patakbo niya pero hindi kami nakaligtas sa isang zombie na hindi namin alam kung paano nakapasok sa loob ng kotse. Hawak hawak niya ang leeg ni Charles habang ako naman ay hinahampas ito ng dala kong shot gun. "Shoot it Aliza, SHOOT IT!!!" At muli ay nagpakawala ako ng bala na siyang ikinabulagta ng zombie na iyon, sinipa ko siya agad palabas ng pintuan.
"Okay ka lang?" tanong ko kay Charles na mukhang sinusubukan pang bumawi mula sa pagsakal sa kanya. 
"Ayos lang ako, sa tingin ko siya ang may ari ng sasakyan na ito. Kamukha niya ang narito sa isang litrato."
"Ganoon ba?" Tiningnan ko ang litrato, tama nga si Charles, ito nga ay may ari ng sasakyan. Nakasalamin nga lang siya at checkered na polo shirt sa litrato, ang zombie kanina ay luwa ang isang mata, nakalabas ang isang dila, duguan ang damit at puno ng sugat ang katawan. Gustuhin man niyang umiyak, para saan pa? "Ngayon pa ba ako mage emote ng ganito? Malamang ilang araw ng ganito ang nangyayari sa buong paligid, di ba?" bulong niya sa sarili. "Sana nga lang at hindi pa huli ang lahat. May tutulong pa kaya sa amin? Ano na ang susunod na kabanata?" Napakaraming tanong sa kanyang isipan.


Napabalikwas si Aliza mula sa pagkakahimbing sa pagtulog. Pasikat na ang haring araw nang idilat niya ang kanyang mga mata. "Buti naman at nagising ka na? Wala akong pinakinggan buong gabi kung hindi ang iyong paghilik." sabi ni Charles na nagmamaneho pa rin sa kanyang kaliwa. 
"Nasaan na tayo?" tanong ni Aliza.
"Isang siyudad na lang at mararating na din natin ang Marble,makikita na rin natin ang pamilya mo."
"Sana nga makita ko silang muli." tugon ni Aliza nang biglang narinig niya ang malakas na pagkalam ng sikmura. 
"O, gutom ka na pala. Hindi na kita ginising kabi nang mag meryenda ako eh." ihininto ni Charles ang sasakyan at kinuha ang back pack. "O eto tinapay, lagyan mo na lang butter na naka pack dyan."
"Wow, buti na lang may dala kang pagkain."'
"Noong una nga ay hindi ako makapaniwala na hindi ka man lang nagdala ng pagkain mo? How do you expect to eat, ni wala kang tubig!" pagsesermon sa kanya ni Charles. Kumuha din ito ng pagkain at nagsimulang ngumuya. 
"Sa tingin mo kamusta na kaya sina Demi ngayon?"
"Malamang malungkot ang mga iyon, hindi nila inaasahan ang pagalis ko. Ang alam nila at ang napagusapan, hinding hindi kami maghihiwalay."
"Kasalanan ko..." saad ni Aliza.
"Ayoko rin namang mapahamak ka Aliza dahil kaibigan na rin kita, magkakaibigan na tayong apat. Hindi kaya ng konsensya ko na hahayaan na lang kita umalis. Hayaan mo na at hindi naman nila pababayaan ang isa't isa. At isa pa, pinangako ko sa sarili ko na babalik ako doon sa building na iyon. Sana rin Aliza, isama mo na ang pamilya mo doon." ani Charles sabay hawak sa kamay ng isa. Pinapaligiran sila ng kabundukan at kitang kita ang sunrise, unti unti nagiging maliwanag. 
"Ang sarap ng ganitong feeling Charles, ang makita ang pagsikat ng araw, ang pakiramdam na may bukas pa." 


At sa mga katagang iyon ay unti unti ring napapapikit si Aliza, napasandal siya sa may binatana habang hawak pa rin ang kamay ni Charles. "Bakit hindi ka sumandal dito sa akin?" yaya ni Charles.
"Sigurado ka?" Isang kindat na lamang sinagot ng lalake sa kanya, at yun nga ang kanyang ginawa. Ninamnam niya ang lambot ng matipunong balikat ni Charles. 
"We better get out of here." Pinaharurot na naman ni Charles ang sasakyan.

0 comments:

Post a Comment

About Me

My photo

I love traveling and being immersed with different cultures. It has cultivated my love for learning and has exposed me to different perspectives. I'm a travel specialist during the day, while writing has always been my first love (considering my love of books, of course). I am an editor of Lapis sa Kalye (Hindi ito ang normal mong nababasa)**a Facebook page which promotes Philippine Literature, one of the writers of the published book - **PENDULUM. I was also the Editor in Chief of our online magazine which published free literary works. I also post my works in Wattpad reaching more than 70k reads.

And when I need a real breather, I take pictures and edit them. I'm still developing my style in this area, I don't usually follow Photography rules, I just try to have fun along the way.

Blog Archive

Adventure Time - Lady Rainicorn