Filipino Author. Traveller. Dreamer.

Hello Bookworms!

Tuesday, 20 March 2012

BUILDING 325 (chapter five)

09:54 Posted by Cindy Wong Dela Cruz , , , No comments


Napabalikwas si Aliza sa kanyang kama sa kwarto kung saan siya nakatulog. Hindi man lang niya naalala na nakatulog pala siya. Madilim na sa labas at wala man lang ilaw sa buong apartment niya. Nagulat na lang siya nang may magsalita sa kanyang gilid. "Buti naman at nagising ka na, kanina ka pa umuungol diyan." sabi ni Bry na nakaupo pala sa gilid ng kanyang kama. Nasapo niya ang kanyang ulo na bigla na lang kumirot.
"Ano na ang nangyari? Anong oras na?"
"Nakatulog ka ata pagkatapos mong mag computer. Alas nwebe y media na."
"H- ha?" napatayo siya at binuksan ang lampshade. "Natuloy ba ang balak ni Drey? Ano na ang nangyayari ngayon?" Binuksan ni Bry ang pintuan ng kwarto at nakita ni Aliza sa sala sina Demi at Charles na nanonood ng balita. Tumingin ang dalawa sa kanya ng ilang sandali at bumalik muli ito sa panonood. Umupo siya sa may sofa kasama ang dalawa at sumunod naman si Bry. Pinapanood nila ang isang reporter na kinakagat ng isang zombie. 
"Tulungan mo ko, tulungan niyo ko!!!" malakas na sigaw ng babaeng reporter, nakuha din ng camera man ang ibang tao na nagtatakbuhan, nagkakagulo, may mga sumusugod na zombie habang ang camera man ay tumatakbo dahil umaalog alog ang camera nito. Nanatili ito ng mahigit sampung minuto at hindi nagtagal ay nakagat din ang camera man ng isang babaeng zombie na nakasalubong nito nang pasakay na ito sa elevator. Bigla na lamang nagka black out hanggang sa wala ka ng makita sa screen. Sinubukang ilipat ni Charles ang channel pero ganoon din ang nangyayari, hinahabol ang mga camera man ng ilang sandali hanggang sa nahuhuli na lang ito o nasasalubong ng isang tropa ng mga zombies na tila walang itim ang mga mata, bukol bukol ang mga kutis , gulo gulo ang mga buhok. Para silang nanonood ng isang zombie movie. Ang kaibahan nga lang ay walang tumitili ngayon, ang lahat ay tahimik na nanonood. Dumating ang hatinggabi at wala na silang mahanap na channel ng tv na pwede pang pakinabangan. Pinatay ito ni Demi at nagtitigan na lamang sila. 


Ilang sandali lang ay nagsalita si Aliza. "Ligtas na ba talaga tayo dito sa building na ito?" 
"Wag kang magalala, we got everything under control Aliza." tugon ni Demi.
"Kailangan kong tawagan ang pamilya ko, hanggang ngayon ay hindi ko pa din nahahanap ang cellphone ko. Meron ba kayo?"
"Pwede mong gamitin ang sa akin." sabi ni Bry sabay abot ng isang classic nokia phone.
"Yan ay kung makokontak mo pa sila." sabat ni Demi. Sinubukang mag dial ni Aliza pero hindi niya ito makontak. Sinubukan niya ng ilang sandali pa pero wala pa din. Tumayo siya at tumingin sa bintana, mula sa fourteenth floor ay kitang kita niya ang pagkakagulo, ang chaos, ang paghingi ng tulong ng mga biktima. Sa oras na makagat ang mga biktima, ilang segundo lang ay nagiging zombies na din ito. Napakabilis ng epekto. 
"Mabilis na kumakalat ang virus. Ano na ang gagawin natin?" frustrated na tanong ni Aliza. "Wala na ba talagang pagasa Charles? Manonood na lang ba tayo dito?"
"Gusto mo bang bumaba at magpakabayani Aliza?" sabat na naman ni Demi. Umiling lamang si Aliza.
"Then we just stay here. Kung may kakailangan tayo, saka lang tayo bababa. No matter what happen, we just stick together." sagot ni Charles. 
"Nagugutom ka ba Aliza? Kumain ka muna nito." yaya ni Bry sabay abot ng tinapay. "Akin na ang cellphone at ako naman ang kokontak sa pamilya mo."


Ilang araw ang lumipas, nanatiling nasa loob ng building ang apat. Ilang araw din silang nag search sa loob ng building kung may mga survivors, sa kasamaang palad ay wala ni isa sila makita. Sabagay, konti lang kasi ang nakatira doon, at nagkataon pang nasa labas ang mga ito nang kumalat ang virus. Kahit nga si Manong guard na taga bantay ng building ay wala sa loob. Sa kasamaang palad ay silang apat lang talaga ang naroroon. Hindi nila alam kung may survivors pa ba sa labas ng kanilang tinitirhan. 
Sa tuwing titingnan ni Aliza ang sarili sa salamin, napapansin niyang lumalaki ang eyebags niya. Nang mga nakaraang araw din kasi ay hindi siya halos makatulog, paranoid pa din siya sa mga pangyayari. Madalas din naman siya makikitang nakaupo sa harap ng kanyang laptop, ang pagsusulat ng kwento ang kanyang tanging pagtakas sa magulong mundo. Naghilamos siya ng mukha, paglabas niya ng banyo ay nakita niya si Charles na nakaupo na sa kanyang sofa. 
"O gising ka na pala." aniya dito.
"Dinalhan kita ng kape." nakangiting saad nito. "Kamusta ang tulog mo?"
"Hindi ako masyadong nakatulog."
"Kamusta naman ang pagsusulat mo? Masyado kang busy doon eh. Magpahinga ka muna ng ilang araw." suhestiyon ni Charles.
"Gustuhin ko man, hindi ko magawa. Gusto ko munang libangin ang sarili ko kahit papaano." Umupo siya sa tabi ng lalake at hinigop ang mainit na kape. "Sana panaginip lang ang lahat ng ito, sana gumising na ako. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin."
"Kahit kami Aliza. Hindi na rin namin alam."
"Kamusta na kaya ang mga magulang ko? Ang mga kapatid ko, hindi ko pa rin sila nakokontak." naluha si Aliza sa huling sinabi. Hindi niya na talaga kayang pigilan ang kanyang nararamdaman. Hinawakan ni Charles ang kamay ng dalaga.
"Magiging maayos din ang lahat." pagsisinungaling nito. "For the mean time, ayokong  may mawala sa ating apat. Dito lang muna tayo. Baka may gawing rescue ang presidente ng bansa, baka malipat pa tayo sa mas mabuting lokasyon, at doon baka makita mo na sila." Niyakap siya ni Charles ng mahigpit at kahit ilang sandali lang ay naramdaman ni Aliza ang kapayapaan. 

0 comments:

Post a Comment

About Me

My photo

I love traveling and being immersed with different cultures. It has cultivated my love for learning and has exposed me to different perspectives. I'm a travel specialist during the day, while writing has always been my first love (considering my love of books, of course). I am an editor of Lapis sa Kalye (Hindi ito ang normal mong nababasa)**a Facebook page which promotes Philippine Literature, one of the writers of the published book - **PENDULUM. I was also the Editor in Chief of our online magazine which published free literary works. I also post my works in Wattpad reaching more than 70k reads.

And when I need a real breather, I take pictures and edit them. I'm still developing my style in this area, I don't usually follow Photography rules, I just try to have fun along the way.

Blog Archive

Adventure Time - Lady Rainicorn